645fa986

We zijn er bijna

Tue, 16 Jul 2024 13:55:00 GMT

Ik zie hem al! Eigenlijk al een paar weken... de Finishlijn

Ik zie hem al! Eigenlijk al een paar weken… De finishlijn. Bijna; Laptop dicht, hakken uit, voetjes omhoog, werkknop ‘UIT’. Ik voel mezelf al helemaal in die ontspanning zakken. Dat warme bed waar ik nog heerlijk in kan blijven liggen in de ochtend. Of juist in alle vroegte en stilte genieten van de ontwakende wereld, de vogels die mijn humeur vullen met zonnestralen die tegelijkertijd bij mijn keukenraam goedemorgen komen zeggen. En een goede morgen is het. De belofte van een heerlijke lange dag die ik mag vullen met wat ik op dat moment voel dat ik het liefste doe. Of dat een lang zalig niets is, of een energiek doen waar ik al een hele tijd niet aan toe ben gekomen. Alles mag. Op mijn tijd, mijn energie, zo lang of kort als goed voelt. Ik voel hem al, helemaal. Ik zeg niet voor niets dat ik een groot talent heb voor vakantie. Of eigenlijk, voor gewoon een heel fijn leven op een manier die me het beste past en enorm veel voldoening geeft.

Maar hij is er nog niet… Nog niet helemaal. Die finishlijn. De laatste loodjes! Zijn het zwaarst toch? Ik zie het om me heen. De pijn, het gekraak, gezwoeg van nog even door moeten. Ik zie het vooral bij managers, bij directeuren en eigenaren van dat leuke bedrijf. Zij verlangen er misschien nog wel het meest in stilte naar. Kruipend, op hun tandvlees, soms in een bijna fatale eindsprint naar die finish. Want dan zijn we er! Want dan, voor even kan de knop om. Om eerst volledig uitgeput twee weken te moeten herstellen, voordat er weer een klein beetje gevoel terugkomt en het kleine geluk ervaren kan worden. Nog maar een paar dagen over om op te laden ‘zodat we er weer tegen kunnen’.

En ik? Ik zie ook die finishlijn, kijk er naar uit, heb er enorm veel zin in. Maar uitgeput en op reserve hoeft het al lang niet meer. En dat terwijl ik meer doe dan ooit. Dan toen ik nog wel ook op mijn tandvlees, zweet op mijn bovenlip. Ik was echt niet meer de leukste voor mijn omgeving. Sprintte blind naar die finish.

Zelfs na die eerste paar weken vakantie voelde ik nog niet dat ik er weer was. Wat deed ik mezelf toch een geweld aan.

En dat is precies waar ik mee gestopt ben. Het voorbij lopen aan hoe ik me eigenlijk voel. Het forceren, omdat er nog zoveel af moet. Op kracht en uithoudingsvermogen. Want sterk was ik wel. Maar zacht niet meer. Niet voor mezelf in ieder geval. De ander eerst, wat gedaan worden moest eerst. Takenlijst; check! Ik kwam wel weer in de vakantie. Ik moest het goede voorbeeld geven toch? Al denk ik nu dat ik allesbehalve een goed voorbeeld was.

Wat voor mij werkt is om iedere dag de verbinding met mijn gevoel te maken. Hoe zit ik er bij, wat voel ik, waar zit de zachtheid, waar mag het zachter. Wat kan ik vandaag doen om energie te voelen. Voor de opdracht die ik doe, om me echt te verbinden met de mensen die ik spreek. Echt contact te maken met hen en hun verhaal. Tijd nemen tussen alle drukte door om op te laden, los te laten wat spanning gaf, mijn gedachten even onder de loep nemen, alsof ik mijn tuintje aan het wieden ben. Woekerend spul wat niet dient bij de wortel eruit halen, zodat de rest kan bloeien. Op zijn eigen tijd. Zon en water heeft het nodig, net als ik, dus dat is wat ik opzoek. En ja, ook ik loop af en toe nog over. Stap met open ogen in dezelfde valkuil. Alweer! En kan me nog enorm opwinden over tja… van alles eigenlijk. Maar ik merk het nu op, geef mezelf ruimte om stoom af te blazen. Neem mezelf met een korreltje zout, lach er om en kan weer door. No harm done.

Kun jij deze vakantie eens tijd nemen, echt de tijd nemen om te voelen wat je nodig hebt? Wat voor jou werkt? Om ook na de vakantie, wanneer de waan van alle dag je binnen drie dagen alweer volledig bij je jasje wil grijpen, ook in verbinding te blijven met jezelf. Zodat je blijft voelen en vanuit jouw hart kan blijven werken, want dat is waar jouw echte kracht zit. Zodat het minder hoeft vanuit doorzetten en ‘mind’ en met een agenda die van ‘s ochtends tot ‘s avonds ramvol zit. Voor jezelf, zodat het leuk blijft en vol te houden. Voor de energie en inspiratie die in je leeft en naar buiten wil.

En voor die ander. Het voorbeeld wat je bent. Ze kijken naar je, naar wat je doet. Niet alleen naar wat je zegt. Inspireer ze hetzelfde te doen. Zodat jullie écht dat sterk team zijn wat je voor ogen hebt. Vanuit de juiste energie en verbinding. Waarbij er ruimte is om het ook even niet te hoeven weten. Je mag voelen wat er écht nodig is. Hoeveel sterker zouden we dan zijn! Allemaal. Met elkaar.

Ik wens je een heerlijke zomer toe.

Snoeien

Tue, 18 Jan 2022 10:25:52 GMT

Ruimte maken om te groeien

T erwijl ik op kantoor zit, voor me uit staar, zucht… even niet weet of voel waar ik deze dag kan starten, besluit ik dat ik het vandaag ook even niet hoef te weten. Ik neem wat tijd om te laten zijn wat er is. Na eerst wat gegrom en gemopper hoor, eerlijk is eerlijk.

Vanuit mijn ooghoek zie ik één van mijn planten staan. Ik ben dol op groen om me heen en heb ook mijn werkomgeving hier rijkelijk mee ingericht. Het gevoel van buiten en natuur is zo altijd om me heen. Symbool voor leven, groei en kalmte.

Helaas moet ik bekennen dat na twee weken vakantie sommige takken er ook wat gehavend en verwaarloosd bijhangen. Mijn eerste ingeving is dat ik liefdevoller met die blaadjes moet omgaan, meer voeding, meer aandacht. Tot ik me realiseer dat de half verdorde blaadjes ook energie opnemen waardoor de jonge, frisse en nog onaangetaste blaadjes niet optimaal kunnen groeien. Met toch iets van buikpijn pak ik mijn schaar en haal de half verdorde bladeren weg. Bedank ze dat ze zo lang zo mooi aanwezig waren en dat ze nu ruimte maken voor de nieuwe blaadjes.

De parallel met mijn eigen proces nu raakt me. Ik probeer mijn innerlijke ‘plant’ op te lappen met een scheutje water, maar er is meer nodig. Om ruimte te maken voor nieuwe ideeën en plannen om te groeien moet ik eens rustig en respectvol kijken welke oude verdorde blaadjes weg kunnen. Niet gelijk alles kortwieken, maar af en toe even mijn plant draaien om te zien dat er geen grote gaten ontstaan en het geheel nog in harmonie blijft.

Zoals planten, moet ook ik niet in mijn eentje in de volle zon voor het raam willen staan. Ja ik heb licht en ruimte nodig, maar ook andere planten om me heen. Zodat de gezamenlijke positieve energie zich kan blijven ontwikkelen.

Vragen die bij me opkomen; is mijn pot met aarde nog de juiste maat? Heb ik wat meer ruimte nodig voor extra wortels? Laat ik in ieder geval maar even wat aarde omwoelen en er een verse, voedende laag aarde aan toevoegen. Een nieuw flesje plantenvoeding in de kast, wel in het zicht, zodat iedere keer dat ik de kast open maak ik eraan herinnerd wordt dat er voor een mooi groeiproces wat voeding bij moet.

Het is ook hier een delicate balans van niet te veel en niet te weinig. Gelukkig ben ik net als mijn planten van een soort wat wel tegen een stootje kan, maar aandacht, zorg, licht en voeding in de juiste hoeveelheid zorgen dat wij beiden kunnen floreren en stralen. Dichtbij de natuur, rekening houdend met groei en bloei hoort een respectvolle snoeibeurt er dus ook bij.

Van welke oude ideeën kan ik afscheid nemen? Wat werkt niet meer voor me maar probeer ik met goede bedoeling en toch onbedoeld remmend, in leven te houden? Welke nieuwe kansen geef ik hierdoor te weinig ruimte om te groeien? Even met mijn handen in de aarde blijkt dus letterlijk en figuurlijk wat ik nodig heb om verder te kunnnen.

Hoe is dit bij jou? Neem eens de tijd om er bij stil te staan hoe jouw innerlijke plant groeit en bloeit. In welke groeifase zit je? Hoe zijn de omstandigheden en jouw omgeving? Wat voed je wel of niet? En is dit in lijn met wat je ten diepste wilt? Of is het misschien ook tijd voor een kleine liefdevolle snoeibeurt.

Nieuwe energie

Tue, 18 Jan 2022 10:20:13 GMT

Wanneer heb je voor het laatst iets nieuws gedaan?

A ls kleine wijsneus heb ik zo’n beetje van mijn vierde tot mijn veertiende, van lente tot najaar ieder weekend op het water doorgebracht. De boot van mijn ouders was vertrouwd. In de natuur, in en op het water zijn, het was wat ik kende. Ik heb wat verzucht, of we toch niet eens ‘echt’ op vakantie konden, want die boot had ik nou wel gezien. Pas jaren later ben ik gaan zien en waarderen hoe fijn het was om zo vaak zo dichtbij de natuur te leven. Ik heb er mijn tik aan overgehouden dat ik, wanneer ik een bijzondere vogel zie, als een kleuter op en neer kan springen van plezier. Kijk dan, kijk, een… vul maar in; lepelaar, kievit, goudvink. Ik word er blij van. Waarop er dan thuis vijf man met open mond naar me zitten te kijken en zich afvragen of het niet beter is me een weekendje naar een rustoord te brengen.

Hoewel ik enorm geniet van mijn eigen ‘gedoetje’, met vaste gewoonten, tradities wat al niet meer, vind ik het heerlijk om te blijven ontdekken. Ergens zit er een vrolijke huismus in mij verscholen. Maar ook huismussen zijn vogels die de vrijheid willen voelen. Nieuwe horizonten willen ontdekken. Ergens op een tak vrolijk voor zich uit willen fluiten. Geen gedoe, gewoon vrij.

Er zijn perioden dat ik erg druk ben en heel erg vast houd aan mijn routines, niet te veel ‘gekkigheid’ eromheen kan verdragen. Ik zekerheid zoek en balans wil houden. En ik soms zelfs een tikkie doorsla. Want de was moet op orde en op kleur in de kast, alles schoon, geen discussie over mogelijk. Totdat ik merk dat ik er net iets te veel naar neig. En ik kribbig wordt wanneer iets anders loopt dan gepland. Dan weet ik, het wordt tijd om los te breken. Vaak lukt het me zelf, soms heb ik even een flinke duw van buiten nodig. Maar actie komt er.

Zo zijn Leuke man en ik afgelopen zomer op zeilles gegaan. Het stond al lang op mijn wensenlijst, maar bleef altijd op de pagina ‘leuk voor later’. Maar ja, hoe lang blijf je wachten op later. Later was nu geworden, dus haar op zolder, neus in de wind en gaan. Wat een leuk iets bleek dit! Kramp in mijn kaken van de grijns op mijn kop (godzijdank zijn er geen foto’s gemaakt) op het moment dat ik de boot lekker op z’n kant door de wind kon loeven.

We hebben weer eens ouderwets plezier gehad samen. En waar we elkaar echt nog wel eens de tent uit kunnen vechten op het moment dat de ander iets doet wat net niet de bedoeling is, ging het tijdens het zeilen zomaar in harmonie. En ja, het zal ook geholpen hebben dat we de eerste zes keer een vriendelijke instructeur mee hadden. Een vrolijk stukje competitie wie als eerste de knopen kon leggen, de vaarregels wist maakte het alleen maar leuker.

Voor ons was het weer even de reminder dat we regelmatig iets moeten doen wat we nog niet eerder gedaan hebben. Al is het maar iets kleins. Straten in lopen die je nog niet kent. Een vreemde een leuke vraag stellen, of op een plein in een onbekende stad samen een dansje doen. De jongens trekken het niet meer als we het doen waar zij bij zijn, maar we laten ons niet tegenhouden. Ik voel me gek genoeg en vrij om te huppelen. Publiek of niet!

Grappig genoeg is dat niet buiten m’n comfortzone. Die komt op andere verrassende momenten om de hoek. Gepaard met bijbehorend uitstelgedrag. Gierende remmen. Overdenken, twijfelen, nog eens nadenken. Tijd nemen om te ‘voelen’. Heeeeel veel tijd nemen om te voelen. Want ja, een beslissing moet goed voelen en vanuit de juiste overtuiging genomen…. Ahhhhh F**** it! En dan komt het moment, zonder nadenken, bijna een impuls, noem het op intuitie, ik gewoon GA. En daar ligt m’n gelukt. Voor het oprapen.

Doe eens gek, doe eens wat nieuws!

Tot de vakantie red ik het nog wel

Tue, 18 Jan 2022 10:15:50 GMT

Gewoon nog even volhouden toch?

H oe vaak ik dit de afgelopen jaren heb gehoord! Tot de volgende vakantie houd ik het nog wel even vol. Nog even en dan heb ik vrij, is er een studiedag dat alles kan bijwerken, komt mijn duo terug van verlof, hoeven we geen online les meer te geven.

En het werkt. Even. Heel even voelt deze hard werkende allesgever zich weer opgeladen. Totdat aan het eind van de dag er toch nog een ontevreden ouder met een moeilijke vraag langs komt. Je dacht naar huis te kunnen, maar nee, toch nog maar even een stap harder zetten. Het is bijna weekend. God zij dank heb je geen fulltime aanstelling.

Ik hoor het zo vaak he; ‘het zit in ons DNA als leerkracht/ hulpverlener/ zorgprofessional, om steeds maar tegemoet te willen komen aan de wensen en verwachtingen van anderen’. Om net een stapje harder te lopen. Om de ander te willen begrijpen, maar ondertussen jezelf toch niet echt uit te spreken wanneer het je te veel is. Niets mis mee, zolang het niet ten koste gaat van jezelf. En daar zie ik het mis gaan. Bij bosjes tegelijk helaas. Zeker na dit pittige jaar met aanpassing op aanpassing, maatregel op maatregel.

Thuis niet meer de leukste zijn, omdat je op bent. Twijfelen of je de handdoek niet helemaal in de ring moet gooien. Dromen van heel iets anders. Een bed and breakfast in het groen, een creatieve opleiding, of een tijdje even helemaal niets. Maar je voelt hem; de klas moet gedraaid, er zijn al zoveel collega’s uitgevallen of staan op het punt van omvallen. Laat ze over jou maar niet inzitten. Jij red het wel… tot de vakantie.

Hoe zou het zijn om eens echt vanuit jouw kracht en talent te kunnen werken. ‘Nee’ te kunnen zeggen wanneer iets niet jouw taak is. Jij je niet voor alles verantwoordelijk voelt. Begrip voelt en krijgt. Van de ander, maar nog belangrijker, van jezelf. Toestemmening om bij jouw grens te blijven. Af en toe misschien wel een stapje harder, maar dan alleen omdat er ook af en toe een stapje zachter kan. Balans, dat is het kernwoord. Door de balans van geven en nemen. Grenzen mogen voelen en stellen, je uitspreken zonder dat je het gevoel hebt dat je een kenau bent. Balans die leidt tot veerkracht, waardoor je weer tijd en energie hebt om te doen wat je het liefste doet. Die fantastische klas verder brengen en eind van het jaar blij en voldaan doorgeven naar de volgende groep. En dan niet opgebruikt maar met energie de vakantie in!